۱۲ رمضان المبارک

۱-نزول كتاب مقدس انجيل بر «حضرت عيسى بن مريم-عليه

السلام-»

انجيل كلمه اى يونانى به معنى مژده است و مسيحيان از اين جهت آن را

مژده ميدانند كه به اعتقاد آن ها، حضرت عيسى(عليه السلام) خود را فداى

مردم كرد تا همه ى مردم را از آتش دوزخ بخرد و اين كتب اناجيل آنها،

مژده ى بهشت است. نام اين كتاب دوازده بار در قرآن مجيد ذكر شده است.

قرآن، انجيل را كتاب خدا مى داند ولى آن انجيلى را كتاب آسمانى مى خواند

كه مشتمل بر احكام تكاليف بشر باشد; زندگى او را تنظيم كند و سر و

سامان بخشد، چنان كه شأن اديان الهى است. گويند: انجيل هاى كنونى نزد

مسيحيان چهار است: انجيل مرقُس كه از همه اناجيل، قديم تر است و به

احتمال قوى در شهر انطاكيه در حدود سال هاى 65 ـ 70 ميلادى به تحرير

درآمده است. انجيل متى و لوقا پس از مرقس و انجيل يوحنا، شصت سال

پس از مسيح يعنى سال 93 ميلادى نوشته شده است. لازم به ذكر است

كه مسيحيان در كنار اين چهار انجيل، به مجموعه اى ديگر از مكتوبات و

رسالات اعتقاد دارند كه به مجموعه هاى آن ها عهد جديد اطلاق مى نمايند.

به هر تقدير آن چه كه براى هدايت آدميان توسط حضرت عيسى(عليه

السلام) آورده شده، از دسترس ما خارج است آن چه كه به نام اناجيل در

كتاب مقدس ديده مى شود، محصول تلاش مسيحيان و رسولان دوره ى اول

مسيحيت مى باشد.

۲-انجام عقد اخوت ميان رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و حضرت

على(عليه السلام) (۱ قمری)

وقتى آيه ى «انما المؤمنون اخوة» (حجرات، 10) نازل شد، پيامبر(صلى

الله عليه وآله) بين ياران خود از مهاجر و انصار عقد اخوت برقرار كرد و هر يك

از مهاجران را با يكى از انصار برابر ساخت. آن حضرت همچنين در پايان،

حضرت على(عليه السلام) را به برادرى خويش انتخاب نمود حضرت على

(عليه السلام) هر گاه بر روى منبر مى نشست مى فرمود: من بنده ى خدا و

برادر رسول خدا(صلى الله عليه وآله) مى باشم و هر كه غير از من، چنين

ادعايى كند، دروغگو مى باشد.