ظاهر شدن آب به برکت امیرالمؤمنین علی -علیه السلام-
نصر بن مزاحم در كتاب «صفّين»(1) با سندش از ابوسعيد تيمى تابعى، معروف به عقيصا نقل كرده است . ما در مسير شام همراه على(عليه السلام) بوديم تا اينكه به پشت كوفه در سمت سرزمين سياهى(2) رسيديم ، مردم تشنه شدند و احتياج به آب پيدا كردند . پس على(عليه السلام) ما را به كنار تخته سنگى محكم كه به اندازه جثه بز بود ، آورد . به ما فرمان داد و ما آن را كنديم . آنگاه آبى خارج شد و مردم نوشيدند و سيراب شدند . سپس به ما دستور داد و ما آن تخته سنگ را در جاى خود قرار داديم . سپس مردم حركت كردند و كمى كه راه رفتيم على(عليه السلام) فرمود : آيا هيچ يك از شما مكانى كه از آن آب خورديد را مى شناسد؟! گفتند : بله ، اى امير المومنين! فرمود : به سوى آن جا برويد . پس گروهى از ما به صورت پياده و سواره به راه افتاديم و جست وجو كرديم تا به مكانى كه گمان مى كرديم چشمه آنجاست ، رسيديم . پس در طلب صخره بر آمديم ، ولى پيدا نكرديم و وقتى عاجز شديم به طرف ديرى كه در آن نزديكى بود ، رفتيم و از اهل آن پرسيديم : آبى كه در نزديكى شماست ، كجاست؟ گفتند در نزديكى ما آبى نيست . مردم گفتند : چرا هست ، خود ما از آن نوشيديم . پرسيدند از آن نوشيديد؟! گفتيم : بله . صاحب دير گفت : اين دير بنا نشده مگر با همان آب و آن آب را كسى خارج نمى كند مگر پيامبر يا وصىّ پيامبر .(3)
پی نوشتها:
1 ـ وقعة صفّين: 164[ص 145]. و خطيب در تاريخ خود 12:305 اين مطلب را آورده است.
2 - [در گذشته ، كشور عراق به «ارض سواد» (سرزمين سياهى) معروف بوده است ; زيرا به خاطر درختان انبوه و سر سبزى مناطق ، از دور به شكل سياهى نمايان بوده است ، و ظاهراً در اين عبارت مراد ، منطقه سر سبز اطراف كوفه است] .
3 - شفيعى شاهرودى، گزيده اى جامع از الغدير، ص 370.
+
نوشته شده در جمعه 2 اسفند1387ساعت 16:16 توسط حسین
|
